به بهانه بیست و هفتمین سالگرد شهادت نابغه جنگ 

تکیده بود و لاغر، با محاسنی کم پشت و صورتی نسبتاً کشیده . چشم هایی درشت و نافذ داشت با نگاهی  عمیق و تیز و قلبی روشن که دریایی از مهربانی  در آن موج می زد. «کوچک» بود به چشم خودش؛  در حد یک بسیجی ساده شاید اما به چشم دیگران  با همه ریز نقشی و جثه نحیف و استخوانی اش «بزرگ» می نمود . نظامی نبود اما فرماندهی  اعجاب برانگیزش بارها نقشه ژنرال های کارکشته و کهنه کار عراقی را نقش بر آب کرده و ماشین جنگی عراق را به گل نشانده بود. با شناسایی، حسن تدبیر و فرماندهی خیره کننده اش در فتح خرمشهر ، کلید بصره را از دست صدام قاپید. همین ها کافی بود که دوست و دشمن به احترام این ژنرال جوان که «مغز متفکر جبهه » یا به تعبیری «بهشتی جنگ » می نامیدندش ، کلاه از سر بردارند . قد 8 برش کوتاه به زندگی این مرد بزرگ سرک کشیده ایم:

                            ...............................................................................................................................

1-  غلام حسین

 چیزی به عید نمانده بود )25 اسفند 1334 ( صدای دومین بچه خانواده افشردی در راهرو بیمارستان «مادر» تهران پیچید. نوزاد هفت ماهه  بود . بسیار ضعیف و ناتوان. «موقع تولد یک کیلو هشتصد گرم وزن داشت . چون زمان تولد ایشان مصادف شد با سالروز تولد امام حسین (ع) از امام خواستم تا این بچه سالم بماند . نذر کردم اسمش را غلامحسین بگذارم. » نوزاد  به شدت ضعیف بود و پوست نازکی داشت . «برایش لباس ململ می دوختم که نرم باشد و یک وقت پوستش را زخمی نکند. قبل از پوشیدن لباس تمام بدنش را با پنبه می پوشاندم » غلامحسین ساکت و ارام بود . تا یک ماه اول  صداش درنمی آمد. موقع گریه فقط صورتش را جمع می کرد.